අලුත් ඉරක්

මැදියම් රැයත් ගෙවී ගොස්ය. මාගේ චිත්ත සන්තානය තුල කැළඹෙන ඇඹරෙන පෙරලිකරන්නා වූ අදහස් තුලට නිදි දෙව් දුව ලඟා නොවූ සැටියකි. මෙලෙස හිත පෙරලි කරන්නා වූ සතියට මරණය සැපතකි. ක්‍ෂණයෙන් කිසියම් ආකල්පයක් විත් අඳුරු කාමරයක සිටියදී එක්වරම ආලෝකයක් එල්ල වූවාක් වැනි ක්ෂණික හැගීමකින් මා හිස බිත්තියෙහි කිහිපවරක්ම ගසාගත්තෙමි. ජීවිතය සුන්දරව විඳින්නට පෙරුම් පිරූ සිතින්ම මරණයට ඇත වනමින් සිටින්නෙමි. මා අසලට විත් වැළඳගන්නේ නම්........

මා වීදුරුව බිදී ගිය ජනීලය තුලින් අහස තුල ඇති අන්ධකාරය තුල ගිලීමට වෑයම් කරාමි. පාසල් භුමිය තුලින් පිටවී එනවිට මා සිත තුළ පවතී රික්තකය දෙගුණයක්, තුන් ගුණයක්, සිව් ගුණයක් ඉක්මවා මා ගත පුරාවටම පැතිර විහිදී ඇති සෙයකි.

හිස හිරිවැටී ඇත. අන් සරණක් නොමැති මම මගේ හිස මම ම පිරිමැදගතිමි. කෙහෙරැල් තුලින් ඇගිලිතුඩු යවා පිරිමදිනවිට දහදිය මුහුවී එකට ඇලුණු කෙහෙ රොදවල් කිහිපයක් අතෙන් ඇද්දෙමි.ඒ වේදනාවද මා හට ප්‍රියජනක විය. කාමරයද තරු නැති අහස මෙන් අඳුරේ ගිලී ඇත. මා හිස පිරිමැදි අත නාසයට ලං කලෙමි. දහදිය සමඟ මුසු වූ ලේ සුවඳක්! ඔලුව තුවාල වන්නට ඇත. මා තුවාලයට ඇගිල්ලක් තබා එය සෙමෙන් පෑරුවෙමි. කෙතරම් සුවදායක හැගීමක් ද?

අතෙහි තැවරුණු ලේ බිඳු කිහිපයක් මා දෙතොලට ගෙන රහ බැලුවෙමි. තුඃ නොදකින්! මලකඩ රැසක් එන්නේ මන්ද? මා සිත මවිසින්ම යකඩයක් බවට පත් කර බොහෝ කල් ය. නමුත් එයට කෙසේ හෝ තෙතමනය ලැබී ඇත. හිත තැලී පොඩි වී කඳුලින් තෙත් වී මලකඩ කා ඇත. එය මොලය දක්වා විත් ඔලුකට්ට පසාරු කල තුවාලයෙන් එලියට පැන ඇත.

මෙතෙක් මා මැවූ සිහින මාළිගා මා ඉදිරිපිටම සුන්නද්දුලි වී ගොස් ය.උසස්පෙළ සමත්වී වෛද්‍යවරයෙකු වන්නට, මාදෙස හෑල්ලුවට නෙත් හෙළුවන් දෙස ආඩම්බරයෙන් බලන්නට, දේවතාවියක් වූ අම්මාගේ අවසන් කාලයවත්  සැපවත් කරන්නට මා විසින් මැවූ සිහින මාලිගාවේ අඩිතාලමෙන් ම පුපුරා ගොස් මේ වනවිට පැය ගණනාවක් ගෙවී ගොස් හමාරය.

                                       ******************

“ ඒ වෙනුර..... අද රිසාල්ට් ඇවිත් ......... යමුද ඉස්කෝලේ පැත්තේ....? “

අරවින්ද වැටට උඩින් පැන  එමින් කතා කරනවිට ම විසින් අම්මාට ලුණු කැඳ කෝප්පයක් පොවා අවසන් කළා පමණි. ඔහුගේ කටහඩින් ඇගේ දෑසේ ඇති වූ දීප්තිය මා හැදිනගත්තෙමි. ඒ ඈ සිත තුල ඉතිරි වී ඇති අවසන් බලාපොරොත්තුව මා බැව් අප්පච්චී අප තනිකර ගිය දා සිට මා දැන සිටියෙමි.

“ පොඩ්ඩක් හිටපන් මං ලෑස්ති වෙලා එන්නම්......”

එසේ කියමින් මා ගෙතුලට ගියද පාසල වෙත ගොස් විභාග ප්‍රතිපල බැලීමේ උනන්දුවක් නොව උදාසීනකමක් මසිත තුල ඇති විය. මා සෙමෙන් සේමන් කමිසයේ බොත්තම් පියවීමි. මා මන්දගාමී වී ඇත ඉක්මන් වන්නට තැත් කලද කාන්දමකට ඇලී පවතින යකඩයක් මවෙන් කරන්නට දරන වෑයම මෙන් මා මන්දගාමී තත්වයට ඇදෙමින් තිබුණි.

“ මොනවද බං මෙච්චර වෙලා කරන්නේ...?”

“හරි... හරි... යමු ....”

කියමින් මා කාමරයෙන් එලියට පැමිණියෙමි. “ මේ... මොකද මේ....?” උඹ කාමරේට වෙලා මොනව කලාද.....? ඔලුව පීරගේනවත් නෑ... නින්දෙන් නැගිටලා වගේනේ බං ......”

ළගට ආ අරවින්ද ඔලුව අතින් පීරුවේය. “හා ... දැන් යමන් අපේ දොස්තර මහත්තයෝ ....” අරවින්ද පෙරමුණ ගත්තේය. 

“ අම්මේ.... මං ගිහින් එන්නම්....” මම අම්මාට වැන්දෙමි. අරවින්ද ද මා පසුපස විත් අම්මාට වැන්දේය.

“බුදුසරණයි මයේ පුතේ... පරිස්සමෙන් ගිහින් එන්න... මං දන්නවා මයේ පුතාට වරදින්නේ නෑ....”

“හ්ම්ම්ම්... “ මට කියවුනේ එපමණකි. මසිත දැවී හළු වී ගියේය.

පාසලට යන මඟ දිගට අරවින්ද කතා කළේය.

“ මට ෂුවර් බං උඹනම් ඉතින් ආයෙත් නෑ කැම්පස් ම තමයි... අනේ ඉතින්... දෙයියනේ කියලා මටනම් එස් තුනකින් හරි ශේප් වෙන්න තිබුනොත් ඒ ඇති.... ජොබ් කට්ටක්වත් හොයාගන්න....”

ඒ අතරතුර මසිත ඇදී ගියේ උසස්පෙළ විභාගය ලියූ දින කිහිපය ය. ඇත්තෙන්ම මට සිදු වූයේ කුමක්ද? පාසලටම සිටි දක්ෂතම සිසුවා වූ මා කෙරෙහි සියල්ලෝම බලාපොරොත්තු තබා සිටියහ. ප්‍රසන පත්‍රය අතට ගත් මොහොතේ මුළු සිරුර පුරාවටම ඇදීගිය විදුලියක් සමග මා අඩපන වී ගියෙමි. කෙසේ පිළිතුරු ලිව්වාදැයි මා හට දැනුදු අවබෝධයක් නොමැත. දැන් කෙසේනම් ලොවට මුහුණ දෙන්නද.... ? මා පාසලට යා යුතු ද? එලෙස සිතමින් මනෝ ලොව තුල සැරිසැරූ මා පියවි සිහිය ලැබුවේ අරවින්ද මා අතින් අදිනවාත් සමඟ ය.

“ කොහෙද යකෝ පාර මැදට යන්නේ....? අදම වාහනේකට යටවෙලා මැරෙන්නද හදන්නේ....? යමන් ඉස්කෝලේ ඇතුලට... අන්න අපේ කට්ටිය නෝටිස් බෝර්ඩ් එක ළඟ...”

ආපසු හැරෙන්නට වෙලාවක් නැත. මා බිමට හරවාගත් හිසින් යුතුව අරවින්ද පසුපස ඇදුනෙමි. අප දෙදෙනා පන්තියේ අනිත් සගයන් වෙත ගියා පමණි. ඔවුන් අතර තිබු කසු කුසුව නැවතුණි. ඔවුන් දෙස බැලීමට මා හට දැඩි ආයාසයක් ගැනීමට සිදු වූයේ වරදක් කල හසු වුවෙකු විලසිනි.

“ කෝ.... අයින් වෙයල්ලා .....  අපේ කොල්ලගේ රිසාල්ට් බලන්න...”

 අරවින්ද රැස්ව සිටියවුන් දෙපසට කරමින් නෝටිස් බෝර්ඩ් එක අසලට ගියේය. මා තවත් සිටියේ බිම බලාගත්වනමය. කවුරුන් හෝ මා කරට අතක් දා ඔහු අසලට ඇදගත්තේය. වෙන කවුරුවත් නොව ඒ අරවින්ද ය. මා දියාරු හිනාවක් මුහුණට ඈදා ගැනීමට තැත් කලෙමි.

“ වරුණ.... රිසාල්ට්.... බලන්න ඕනෙද...?” අරවින්ද ගොතගසමින් ඇසූවිට එය සිදුවී ඇති බව මට සිතාගත හැකි විය. කැම්පස් සිහිනය බොඳ වී ඇත!

“ඕනේ නෑ..... අපි යන් .....” මා අනෙක් සඟයන් දෙස බලා සිනාසුනෙමි. මද දුරක් යන තෙක් අප දෙදෙනා නිහඬව ගමන් කළෙමු.

 “ ගණන් ගන්න එපා බං අපි ඔක්කොම දන්නවනේ උබ  කොච්චර ප්‍රශ්න ගොඩක් ඔලුවේ තියාගෙනද එග්සෑම් කලේ කියල.... ඒ අතින් උබ ෆේල් නොවී එස් තුනකින් හරි ගොඩ දාගත්ත එකත් ලොකු දෙයක් බං....”

“ හ්ම්ම්ම්.........” එය මට විසඳුමක් නොවීය.  ඉදිරියට මා කුමක් කල යුතුද? අප්පච්චී නැති වූ දා සිට අංශභාග රෝගියෙකු වූ අම්මා බලාගන්නට මා හට මහත් වූ දුෂ්කර ක්‍රියාවක නිරත වන්නට සිදු වේය. පාසල් ගොස් පැමිණ පොඩි වුන් හට විද්‍යාව,ගණිතය උගන්වා සොයාගත් රුපියල් සත වලින් මෙතෙක් ජීවිතය ගැටගසා ගත්තෙමු. මින් ඉදිරියට මා කුමක් කරන්නද? සුළු රැකියාවක්? නැත ! මා ඉලක්කය සපුරාගත යුතුය.

“ ආ..... වෙනුර පුතේ.... අද ප්‍රතිපල ඇවිත්ලු නේද ....? සමුපකාරයෙන් එලියට එමින් සමන්ති නැන්දා ඇසුවාය.

“ ඔව් නැන්දේ .. මේ ගිහින් එනගමන්.... අපි යන්නම් ආ....” අරවින්ද මගේ කරට අත දමා ගමන ඉක්මන් කලේ එතැනින් ගැලවීමට මගේ තිබූ සිතුවිල්ල තේරුම් ගත්තාක් මෙනි.

“ඔය ගෑනිට කිව්වනම් ගමම ගිනි තියල... ගෙදර යන්න කලින්... මන් දන්නැද්ද ඔය ගෑනිගේ කට”

අප්පච්චී නැති වූ පසු ජීවිතය ගොඩ ගැනීමට මාර්ගයක් සොයන මා හට දිනක් සමන්ති නැන්දා පැමිණ යෝජනා කලේ ඇගේ සැමියාගේ කොන්ත්‍රාත් වැඩපලෙහි සිමෙන්ති අනන්නටෙන ලෙස ය. නමුදු ඉගෙනගැනීමට තිබූ සිහිනය එම රැකියාවට පයින් ගැසී ය .

“පුතේ.....”

අම්මාගේ කටහඩින් මා නැවත පියවි සිහිය ලැබුවෙමි. කාමරය තවමත් අදුරේ ගිලී ඇත. අම්මාගේ සිහින් කෙඳිරිලි හඩක් ඇසේ. මා දඩි බිඩි ගා බිමට පැන්නේ  මා ආවේගයෙන් අතට හසු වූ බෝතලයෙන් දමා ගසා බිඳ දැමූ ජනේලයේ වීදුරු කටු ගොඩ මතට ය...

“අම්මේ....”

“මයේ ළඟින් වාඩිවෙන්න පුතේ.....”

මම අම්මා අසලින් වාඩි වී ඇයගේ හිස පිරිමදින්නට වීමි.  ඇය එයට කැමති බැව් මා දනිමි. කුඩා කල මා නිදිකරවන විට නැලවිලි ගී කියමින් ඇය මා හිස පිරිමැදී අයුරු මතක් වී මා දෑස  තෙත් විය. මා සිත ඊයම් බරු දහසක් එල්ලා ඇති ලෙසකින් බර වී ඇත.

“ පුතේ... මයෙ පුතා දුක් වෙන්න එපා මයෙ පුතේ... උඹට වරදින්නේ නෑ.... උඹ මෙච්චර දුක් කන්දරාවක් හිතේ තදකරගෙන.... ගත්තු ප්‍රතිපලේ මට මහමෙරක් තරම් පුතේ.... උඹ හෙට උදේම ගිහින් කසුන් සර් ව හම්බවෙන්න මං කියන්නේ.... ඒ උත්තමයානේ අපට මේ විදිහට ජීවත් වෙන්න උදව් කලේ .....” කියමින් ඇය මා දෙස බැලුවා ය.

“ කසුන් සර්...!” කෙසේනම් මා හට අමතක වුනිද? නැත! කෙසේ අමතක වන්නද?මේ තරම් දුරට අධ්‍යාපනය ලැබීමට තරම් මා ජීවිතය ආලෝකවත් කල ඉෂ්ඨ දේවතාවන් වූ ඔහු අසනීම වූ මවත් මාත් මෙලොව කිසිඳු හව් හරණයක් නොමැතිව අසරණ වූ දා ඔහු පෙන්වූ මඟ නොවන්නට කුසගින්නේම මිය යනවා හැරෙන්නට මේවා විකල්පයක් මා කුඩා සිත ට නොනැගුනි.

“ කොල්ලෝ.... උඹ ඔලුවෙන් වැඩක් ගනින්.... මම ළමයි ටිකක් හොයලා දෙන්නම් ටියුෂන් දෙන්න...”

එදා ඔහු කී ඒ වදන් ම සවනත රැව් පිළිරැව් දුනි.

පිටත අකුණු ගසමින් වසින්නට විය. වෙලාව මැදියම් රැයට මිනිත්තු කිහිපයක් විය. පිටත මෙන්ම ම සිත ඇතුලාන්තයෙන් ද කුණාටුවක් හමමින් තිබුණි.අනාගතය කුමක් ද? ! පාන්දර 5 ට පමණ වර්ෂාව නිමා විය. මා ඇඳෙන් බිමට දෙපා තබා නැගිට්ටෙමි. පෙරදා වීදුරු කටු වලට කැපුණු දෙපතුල් රිදුම් දෙන්නට විය. “ මේ හැමදේම උඹේ වැරදි...”මා මටම කියාගන්නා ගමන් කුස්සිය දෙසට පිය නැගුවෙමි. අම්මාගේ මුහුණ සෝදවා තේකක් සාදා දිය යුතුය.

උණු වතුර මෙසමක් රැගෙන මා අම්මගේ කාමරයට ගියෙමි. වෙනදාටනම් මේ වනවිට අම්මා අවදි වී සිටින්නීය. හ්ම්ම්....ඊයේ අම්මාත් නිදාගන්නතුව ඇති. මොනවා උනත් අම්මත් හිතන් හිටියේ මං එක පාරින් කැම්පස් යයි කියල.

“ මන් දන්නවා මයේ පුතා දොස්තර මහත්තයෙක් වෙනවා...”

මන් පන්තියේ පළවෙනියා වූ සාම වරකම ඇය පැවසුයේ එලෙසය. එවිට අසලින් සිටින අප්පච්චී වචනින් නොකීවද මා ළඟට විත් ඔලුවට අත තියා මදෙස හෙලන බැල්ම තුළ ඒ සියලු දෙය කියා පෑවේය.... ඒ මා සතු අතීතයයි. සොඳුරු අතීතයයි. මා සතුව වටිනා ඉරක් හඳක් තිබුන ද මා ලොවට පෑයූ ඉර අකාලයේ නිවී ගොස් මා ලොව අඳුරු කළේය. දෛවයේ සරදම් මෙතරම් දරුණු ද? සුපුන් සඳක් වන වූ අම්මා ද අඩපන කොට දැමුවේ කිමද?

“ අම්මේ..... කෝ.. නැගිටිමු බකන්න.... අපි මුණ ටිකක් හොදගමු...” මා ඇයගේ ඔලුව පිරිමැද ඇගට අත තැබුවෙමි. ඇයි අම්මා මේ තරම් සීතල....? මා සිත තුල අකුණු ගසන්නට විය. දෑස් ඉදිරිපිට කණ කොක් රෑනක් පියඹා ගියහ.....

“අනේ... මගේ අම්මේ.......”

කෙතරම් කෑගසුවද යන්න මා හට නිච්චියක් නොවීය. මා සිහි ලබන විට ගෙය තුල කිහිප දෙනෙකු සිටින බැව් පෙනෙන්නට විය.

“කෝ...  මගේ අම්මා...”

“කලබල වෙන්න එපා පුතේ... අපි පුතාට ඉන්නවා....” සරත් මාමා කීවද කවුරුන් හෝ කුස්සියේ සිට කියූ දෙයක් මා සිත දෙබෑ කරගෙන ගිලා බැස්සේය....

“ උගේ පව්කාරකම තමා.... කොල්ලට විශ්වවිද්‍යාලෙ යන්න බැරිවෙච්ච දුකට වෙන්නැති රමණි අක්කට ඔහොම වෙන්න ඇත්තේ...”

පව්කාරකම.....? ඔව් පව්කාරකම... මගේ පව්කාරකමට තමයි මේ හැමදේම මටම උනේ නැත්නම් මේ හැමෝටම වෙන්න තිබුනා නේ  දෙයියනේ දැන් කව්ද මගේ කියලා ඉන්නේ.....? අම්මේ කියල මං කාටද කතා කරන්නේ....? මං ලඟට වෙලා ඔලුව අත ගාන්නේ කාගේද? මහේ ඇත්තටම අනාතයෙක් උනාද? මා ලොව හිරු සඳු මිලිනව ගොස් ඇත.

ඇදිවත පිටින්ම මා ගෙයින් එලියට බැස්සේ කිසිඳු අරමුණක් ඇතිව නොවුනද පෙරදා රැයේ අම්මා මට කියූ දෑ මසිතට කොහේදෝ සිට පැමිණියේය.

“ උඹ හෙට උදෙන්ම ගිහින් කසුන් සර් ව හම්බවෙන්න... මං කියන්නේ....”

“ සර්....”

මා කසුන් සර් ගේ ගෙදර දොරට තට්ටු කලෙමි. මිනිත්තු කිහිපයකින් දොරෙහි යතුරු කරකැවෙන හඬ ඇසුනේය.

“කවුද....?”

අසමින් දොර වීවෘත කලේ කසුන් සර් ය. ඔහු ඉදිරිපිට මා මෙතෙක් සිත තුල රඳවා තබා තිබූ දුක්ඛ දෝමනස්සයන්හි පීඩාවන් සියල්ලෙහි ඉවුරු බිදී ගියේය.

“ වෙනුර....? අයි පුතේ මේ....?”

“ අනේ සර්...... මගේ අම්මා....................”

තවත් කෙලින් සිටගත නොහැකි තරමට මා හෙම්බත්ව සිටි මා .. ඔහුගේ දෙපා මුල වැටී සිත තුල තෙරපාගෙන සිටි සියලු දා සේදී යනතුරු දෙනෙතෙහි කඳුළු හිස්ව යනතෙක් හැඩුවේමි. ඔහු කිසිවක් කීවේ නැත. මා දෙවුරෙන් අල්ලා නැගිට්ටුවාගෙන ගෙතුලට ගෙනවිත් පුටුවක ඉඳගන්නට සැලැස්සුවේය. ඔහු නිශ්ශබ්ධ ය. මා හිස ඔසවා ඔහු දෙස බැලුවෙමි.

“ කියන්න පුතේ.. මොකද උනේ...?” ඔහු කරුණාව දොරේ ගලායන නිවුණු ස්වරයෙන් මා ඇමතුවේය.

මා පෙරදා සිදු වූ සියල්ල කීවෙමි. ඒ ලෙවල් එස් තුන... මගේ සිහින මාළිගාව.. අම්මාගේ සමුගැනීම..... මේ සියල්ල මා කෙසේ දරාගන්නද? සියල්ල කියා අවසන් වූ පසු මා නිහඬ වීමි. මඳ වෙලාවක් ගතවන්නට ඇත. එය කල්ප කාලාන්තරයක් සේ මා හට හැගෙමින් තිබුණි. ම හිස මත දයාබරිතව අත තැබූ ඔහු ආදරණීය ලෙසලෙස මා දෙස බැලුවේය.

“ පුතේ....  අද ඉදන් මං උඹේ අප්පච්චී....”

ඔහු ...

හමුවීය ඉරු දිනෙක 
ඒ දෙනෙත් මා හට 
උදෑසන පවන් සිහිල 
විඳ ගන්නට 
විහාරමහා දේවියට 
යන්නට පුලුවනිද 
ඇසු විට ඔහු 
එකඟවී මා ද 
ඔහු සමඟ 
පා නැගුවෙමු 
138 බසය වෙත .... 
තවමත් උදෑසන 
විහාරමහාදේවිය තුල 
ළමා වියේ සිට මහල්ලා දක්වා 
සිටියද 
බැලූ බැලූ අත 
පෙම්වතුන් 
අපිද ගොස් ඉදගතිමු....
කතා කළෙමු සුහදව... 
ඔහු:
ඔහු සිටින තැන ය....
මා ;
මා සිටින තැන ය... 
අනෙක්වුන් මෙන් 
වෙලී නොසිටියෙමු අප....
නමුදු ඒ සුහද ආදරයේ සුවඳ 
අඩුවක් නොදැනුනි ම හදට 
වත්මන 
කාමරගත වන ආදරයට වඩා 
හිරු රැසට නොහිලා ඉහලන කුඩය ද 
අවැසි නොවුනි 
අපට.  
මා පැතූ ආදරණීය  සෙනෙහස 
සැබෑ ආදරය....
ඔබ තුලින් දකිමි මම 
ආලයෙන් තොර ආදරය 
විදින්නට අවසරද....?
පැතුමක් ලෙසින් පතමි මම ... 
ඒ  පැතුම මගෙම වන්නට.... 

බැඳීමට එහා ගිය අපේ බැඳීම

කියාගන්න බෑ කිය කිය හැමදේම කියන මටම  වෙච්චි සන්තෑසියක් ගැන කියන්න හිතුනා..... කාලෙකින් මේ පැත්තට ආපු නිසා කට්ටියට මතකද දන්නෙත් නෑ ඉතින්...  එත් එක්කෝ ඕනේ නෑ වගේ.. වෙන දෙයක් කියන්නම්කො

 මේකත් එක අතකට සන්තෑසියක් තමයි ඒත් ඒක සන්තෑසියක් උනේ වෙන කෙනෙක්ට... කරන්න දෙයක් නෑ බ්‍රෝ... අනුන්ට කපන වලේ තමන්ටත් වැටෙන්න වෙනවා කියන්නේ මේවගේ සමහර දේවල් වලට වෙන්ට ඇති....

හා දැන් මේක කියවගෙන යනකොට හිතෙනවා ඇති යකෝ මේ කියාස්ට මොකක් හරි වයර් ෂෝට් එකක් වෙලා කතාව මැද ඉදන් පටාන් අරන් කියල. නෑ සහෝදර වරුනි නෑ... කියාස්ට මුල මතකයි... ඔන්න කතාවේ හැදින්වීම ....

ඔන්න කියාස්ගේ මුළු ලෝකෙම වගේ ඉන්නේ කියාස්ගේ අම්මා තමයි. ඒ දෙන්නා  අතරේ කිසිම හොර වැඩක් නෑ. ( මේකයි ඉතින් කියාස් අම්මට හොරෙන් කියල දේකට කරන්නේ ගෙදරට ගෙනාපු කේක් එකෙන් හොරෙන් කෑල්ලක් කන එක වගේ හොර වැඩ තමයි....) සාමාන්‍යයෙන් කියාස්ගෙන් යාලුවෙන්න අහපු අය ගැනයි කියාස් කතාබහ කරන අය ගැනයි කියාස්ගේ මව් තොමෝ හොඳට දන්නවා.... කොටින්ම කිව්වොත් කියාස්ගේ මුණු පොතේ පාස්වර්ඩ් එක පවා. ඔන්න ඔහොමයි කියාස්ගේ අම්මයි කියාස්ගෙයි අතරේ තියෙන බැඳීම.

ඔය බැඳීම ගොඩක් අය දන්නේ නෑ ඉතින්. මොකද ගෙදරදී තමයි කියාස්ගෙයි අම්මගෙයි පිස්සු වැඩ තියෙන්නේ. පිට තැන් වලදී ප්‍රොෆෙෂනල් අම්මයි ළමයයි විදිහට දෙන්නා ඉන්නවා. ඕක නිසා ගොඩක් අය හිතන්නේ කියාස්ගේ අම්මා කියාස්ව ආණ්ඩු මට්ටු කරගෙන ඉන්නවා කියල.

හරි ඉතින් ඔහොම හිතාගෙන ඉන්න අය අතරේ කියාස් දැන් නැවතිලා ඉන්න බෝඩිමේ රූමාත් ඉන්නවා කියන එක මේ ලඟදි දවසක තමයි දැනගත්තේ.

ඔන්න ඊළඟට කියන්නේ මේකට හේතු පාදක වෙච්ච මෙව්වා එක .....

කියාස්ගෙන යාලුවෙන්න අහපු අයියෙක් හිටියා අපි එයාට කියමුකෝ වරුණ කියල.  ;) ඉතින් කියාස් එයාට බෑ කිව්වා. එකත් හරි කියමුකෝ ඉතින්... ඔය සිද්දියත් කියාස්ගේ මව් තොමෝ දැනගෙන හිටියා. 

දවසක් දා .... හැන්දෑවක .... කියාස් බෝඩිමට යමින් ඉන්න වෙලාවක මේ වරුණ අයියව නොසිතු ලෙස මුණගැහුනා.... ඉතින් මොකෝ තරහ කාරයෙක් නෙමෙයිනේ කියාස් කතා කළා යාලු ෆිට් එකට .... එතැනදී කතා කරලා එතනදීම ඉතින් යන්න ගියා එපමණයි. කියාස් බෝඩිමට ආවා. ඔන්න ඒ වෙලාවේම මව් තොමෝ කෝල් කරනවා. 

අම්මා - මොකෝ කරනේ ?

කියාස් - මන් මේ ආව විතරයි අප්පා 

අම්මා - අප්පා නෙමෙයි බං මන් අම්මා 

කියාස්  - හරි ඉතින් මගේ එක්කෙනා නේ ඔයා ^_^

අම්මා - කෑවද දවල්ට 

කියාස්- කොහේ කන්නද දැන් ආවා විතරයි නේ ආ .... මේ මට අරයව හම්බුනා නේ 

අම්මා - අරයා කව්ද? 

කියාස් - වරුණ අයියා 

අම්මා - ආ... ඉතින් ? කොහෙදිද හම්බුනේ? 

කියාස් - බස් ස්ටෑන්ඩ්  එක ලඟදි හම්බුනේ. මේ ලඟදි ඇවිත් තියෙන්නේ ලංකාවට 

අම්මා - එහෙමද ඉතින් ලඟදි ආවනම් චොක්ලට් එකක් වත් දුන්නද ( ෆිට් එකට කිව්වේ ) 

කියාස් - ඒකා යන යන තැන චොක්ලට් අරන් යයි යෑ ඉතින් 

අම්මා - මන් විහිලුවට කිව්වේ දුන්නත් ගන්නේ එහෙම නෑ කාගෙන්වත් හරිද? දැකලා කතා කලාට කමක් නෑ මනුස්ස කමට 

කියාස් - හයියෝ හරි අනේ මන් එහෙම නෑ නේ සුදූ 

අම්මා - හා හා ගිහින් ඇඟ සෝදාගෙන කන්න දාඩිය පෙරාගෙන මෙතන මටත් ගඳ එනවා 

කියාස් - අපෝ මන් යනෝ 

...............................
ඔන්න ඔහොමයි උනේ දුරකථන සංවාදේ. ඔතන ඒ වෙලාවේ රූමා හිටියා. ඒකා දනන් හිටියේ නෑ මන් කතා කලේ කවුරු එක්කද කියල. ඉතින් මන් නාන්න ගිය වෙලාවේ මූ කියාස්ගේ මව් තොමෝ ට කෝල් කරලා කියල මූ වරුණ කියල අයියා කෙනෙක් අද හම්බවෙන්න ගිහින් කියල. 

හම්මේ නේ ? 


අම්මා - ආ ඔව් පුතේ කියාස් මට කියලනේ ගියේ. ඇයි ඔයාට කියල නෙමෙයිද ගියේ ? 

කාපං පරිප්පු රූමෝ .....

රූමා - අහ්හ් ! නෑ ආන්ටි .... මන් මේ .... ආන්ටි දැනගන්න ඕනේ නිසා කිව්වේ.... කියාස් ට කියන්න එපා මන් මෙහෙම කිව්වා කියලා 

අම්මා - හරි පුතේ මන් කියාස්ට කියන්නම්කො ආයේ  කරන කියන දෙයක් මට වගේම ඔයාටත් කියල කරන්න කියල. 

ඔය වෙලාවේ මන් රෙදි හෝදන ගමන් මටත් ඇහුනා ඉතින් රහස් කතාවක් කියනවා. පස්සේ ගෙදර ආපු වෙලාවක තමයි දැනගත්තේ. 

පරිස්සම් වෙයල්ලා බන් අගේ ඉඳන් කන කන එවුන් ඉන්නේ...... රූමා මෙහෙමයි කියල දැනගත්තේ ඔය සිද්දියට පින් සිද්ද වෙන්න... 

ඉන්න තැනකට ඇහෙන්න

ඒ කාලේ හැටියට මහ මෙරක් උනා
ලෝකය පෙන්වන්න මගේ පුංචි ඇඟිල්ලෙන්
නොරිදෙන්න  අල්ලාගෙන
පියමන් කළා මතකයි තවමත්....
දුවේ නුඹ මගේ ප්‍රාණයයි
කියා මුවින් නොකීවද...
මා සිතුවෙමි එය එලෙසමැයි කියා ....
ජීවිතය මෙයයි
අවැසි මොහොතේ තේරුම් නොකර
තනිව වාරු ගෙන නැගී සිටින්නටත් නොකියාම
යන්න ගිහින්
නම වසරක් ගෙවී යයි .....
අද දිනට
ඉත සිතින් පතමි ....
සිටිනා තැනක සතුටින් දිවි ගෙවන්නට

සමාවෙයන් උඹට කැමති නෑ මම ....

ජීවිතේට ලං කරගන්නේ නෑ කියලා හිතාගත්ත ඔයා....
ආයෙත් මගේ ලඟට එන්න හදනවා
මන් කැමති නෑ ඔයාට...
තවත් මාව දුර්වල කරනවට ...
මේ හිත...
හයිය නෑ කියල දැනගනියි ...
හැමෝම...
එලියට එන්න දගලන ඔයාව
හැමදාම තද කරලා
බොඳ කරන්නේ
මන් ඔයාට කැමති නැති නිසා
මේ හිත ඇතුලේ තියෙන
දුක් කන්දරාව
කාටවත් පෙන්නුවට වැඩක් නැති නිසා...
ඉතින් සමාවෙයන් මට...
මේ කියන්නේ ඔයාට,
කඳුල ....
ඈතටම යන්න

අවැසි වූ හුදෙකලාව .........

හුදෙකලාව අවැසි ලෙස විඳගන්නට 
පැතූ මම..... 
දුරක් ගෙවාවිත් නැවත ගොඩ වුයෙමි
ගාල්ල - කොළඹ බස් බස් රථයට 
බැලූ බැලූ ඇත යුගල ආසන ය....
ඒ සෑම ජනෙල් වීදුරුවක් අසලම 
කවුරුන් හෝ වාඩිගෙන ය 
පිටුපසම අසුන හිස් ය 
ඒ පෙම් මුල්ලට අනෙක් පස ය 
කමක් නැත........
ගොස් වාඩි ගතිමි තනිවම 
ඉදිරිපස සිටි මැහැල්ල 
හැරී බැලුවාය මා දෙස.....
ඔව්; ඇය සිතයි .....
තව ටිකකින් අනිත් එකත් විත් 
ගනියි ලගින්ම අසුන් 
බසය ගමන ඇරඹු පසුව බදාගනියි කිටි කිටියට .....
ගිනි ගහන පිටකොටු රස්නෙත් 
සීතලක් වෙයි නුවර එලිය මෙන්....
තවත් පිටුපස නොබලමි මම 
මොන මොනවාදැයි කවුරුන් දනී ද.....? 
දැන් ඉන්න එවුන් නොදොකින්......
මම ඇරිමි බෑගය 
ගතිමි hand phone එක සමඟ head set එක 
ජනෙල් වීදුරුවෙන් බලා හිදිමි මම 
ගිනිගහන අව්වේ කොළ දිය මත පාවෙන 
ෆ්ලොටින් මාර්කට්ටුව දෙස .....
මද වෙලාවක් ගොස් 
බසය ගමන අරඹන්නට මෙන් 
කොන්දොස්තර පැමිණ 
ගාල්ල.... ගාල්ල කියමින් මොරදෙන්නට විය .....
එවෙලේම නැගගති ජෝඩුවක් බසයට...
ඔවුන් එක එල්ලේ පියනගයි මා දෙසට 
එපා .... නවතින්න ඉස්සරහින් 
කෑගසයි මා සිත 
අවැසිය හුදෙකලාවන්නට මට..... 
දෙදෙනා පැමිණ අසුන්ගති මා අසල 
කෙල්ල මා ළඟ ය ...
මැහැල්ල නැවතත් හැරුනා ය... 
බැලුවා ය මා දෙස 
බසය ගමන් කරයි .....
සිනාවිය විදුරුමස පෙන්වා 
මා කෙරේ දුන් ඇගේ විනිශ්චය 
පුස්සක් වී ඇත.....
බසය ඇදෙයි ගාලු පාර දිගට 
බසය තුල හෙන කාලගෝට්ටියකි .....
සංගීත සංදර්ශනයකි!
මම තවමත් hand phone නයෙන් සින්දු අසමි.....
නන්දාමාලනිය කියයි මට රහසින් 
"කඩමණ්ඩියේ දොළ අයිනේ.........."
මට පසෙකින් සිටින ඇය චලනය වෙයි 
ඔහුගේ අතක් ඇය කර වටා ය ....
හ්ම්ම්ම්ම්.........
ඇගේ හිස මද මොහොතකින් ඉහුගේ උරතලය දිහාවට....
නැවෙනු ම නෙත් කොනින් නොබලා 
හිදින්නට තැනුව ද ; 
අසාර්ථක ප්‍රයත්නයක් විය එය....
පිරිමදියි ඔහු ඇගේ හිස 
අවුල් වූ හිසකෙස් නැවත එක්කරන්නට 
කරයි ඔහු වෑයම්....
නින්දගොස් ඇත දෙදෙනාට ම 
මා තවමත් අවදියෙනි.... 
ඇගේ උකුල මත ඇත Apple hand phone නයක් 
ඔව්! මද වෙලාවකින් වැටෙයි එය....
මාගේ සිත කියාත්ම 
වැටුණි එය !
අල්ලාගතිමි එකවරම මම ......
ඇයට තට්ටුකර දුනිමි එය 
thanks ලෙස කියා ගත්තාය ඇය එය.....
ඔහු ද අවදිවිය නින්දෙන් ...
එක්වරම සිම්බේය ඇගේ නළලත 
වෙනතක් බලාගැනීමට මට ඉඩ නොතියාම....
බස් රථය තවමත් ගමන් කරයි.....
වීදුරුවෙන් ඈත පෙනෙන සිතිජ ඉම වෙත 
යොමු කලෙමි නෙත්....
නමුදු මනෙත් ඔවුන් වෙත දිවෙයි....
පෙම් සුවය......
මඳ වෙලාවකින් ....
ඇය මා ඇමතුවා ය 
" ඔයා රටකජු කනවා ද.....?"
අසමින් දික් කාලය රටකජු..
යටපත් කිරීමට තනන කෝප සිතුවිලි 
ක්ෂණිකව පැමිණ .....
"නෑ... thanks ඔයාල කන්න..."
කියා හමාරය....
ඔවුන් කති රටකජු ....
පොතු විත් සුළඟට වැටෙති ම උකුලට....
ඇය කවයි ඔහුට රටකජු...
ඔහු පොවයි ඇයට සිසිල් පැන් ...
වන්නට අවැසි හුදෙකලාව මත...
පිපිරෙමි මම ඊර්ෂ්‍යා සිතුවිලි මත ...
ගිලෙමි..... කිමිදෙන්නට තැත් දරමි...... 
නැත! මට අවැසි හුදෙකලාව ය.........................

රූමාට ලියන කවි ..........

ඒ බං මට හිතාගන්න බෑ 
මොකක්ද .... 
උඹට කියාගන්නනේ බැරිවෙලා හිටියේ 
දැන් ඒ පාර හිතාගන්නත් බැරි උනාද ?
එහෙනම් ඉතින් අබ සරණයි 
නෑ මං කියන්න හැදුවේ මගේ රූමා ගැන බං 
ආ අර සක්කරවට්ටමද ?
හ්ම්ම් හ්ම්ම් 
ඇයි දැන් ඒ පාර කාත් එක්කද යාලු?
අනේ මේ යාලු මාළු වැඩක් නෑ බං මට 
එහෙනම්?
මට දැන් මාර ආදරයක්නේ තියෙන්නේ .....
අඩේ.... ඒ කියන්නේ අර කොල්ලෝ අමතක කරලා එකී උඹට ආදරේ කරනවද ?
ශික් විතරක්... 
උඹට පිස්සුද ?
නෑ ඉතින් කියන්න බෑ නේ උඹගේ රූමානෙ බං 
නෑ නෑ යන දවසේ මාව බදාගෙන ඇඩුවා බං 
අප්පටසිරි!!! ඉතිං ....?!?!
දැන් ඉතින් එකටමනේ වැඩ කරන්නෙත් 
සිරාවට ඕකනම් පතාගෙන එකක් පුතෝ ....!
හනේමන්දා බන්...
ඉතින් මොකෝ උනේ කියාන්කෝ...
අද බත්කනකොට එක පාරටම මෙන්න මෙය මන් දිහා බලලා කිව්වා...
කියාස්.... 
මන් ඉතින් එයා දිහා බැලුවා ...
කෝ පොඩ්ඩක් මේ පැත්ත බලන්න ....
එහෙම කියල අත දික් කරලා .....
ඉතින් කියපන්කො රස කරන්නැතුව.....
අත දික් කරලා මගේ කටේ පැත්තකින් තිබ්බ බත් ඇටයක් අයින් කළා බන් ...
හප්පේ ... ඉතින් ?
ඉතින් මොකක්ද රූමා යනකම් ඉදලා එහා පැත්තේ එවුන් කියපි....
මොකක්ද?
ආයේ බැලුවලු කබි අල්විදා නා කෙහෙනා....
සිරාවට ඔව්මනේ...
අනේ පල කෙහෙනා නෙමෙයි ඌ කෙහෙතා ....