කටුක කඳුල ....

සැඟවුන කඳුලකට

දොරට වඬින්නට ...

පාවඩ පිට

පාවඩ දා.....

නොබලන්න ;

උණුසුමින් පිරි

පුංචි කඳුලක ...

කටුක

සුන්දරත්වය දෙස .....

නික්මයාම....

මධුමතී නදීතෙර

හිද ලියන මේ ගීය....

කවදා හෝ නුඹට

නොලැබෙනු ඇත....

යම් හෙයකින් ;

මා මුමුණන මේ වදන් ....

මද පවන ගෙනැවිත්

ඔබ සවනත මත

තැබුවහොත් මිසෙක...... 

කියාගන්න බෑ පැන යයි ....

මටනම් කියාගන්නටම බැරිය .... කුමට කියන්නද .... වචනද අහු වන්නේම නැත්තේය ... මෙහිදී ප්‍රථම වශයෙන් කියාගන්න බෑ පිලිබඳ සත්‍ය හැදින්වීමක් කල යුතුව ඇත.... කියාගන්න බෑ යනු අහිංසක ළමා චරිතයක් ය .. සැබවින්ම අහිංසකය .. අර කියනවා වගේම වචනයේ වූ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම එසේම වන්නේය.. හොර බොරු නැත්තේය... 

 ඉතින් ඔහොම කියාගන්නකියාගන්න බෑ  දැහැමෙන් සෙමෙන් ජීවිතේ ගෙවනකාලේ ... දවසක් කියාගන්න බෑ ගේ අම්මාට මෙහෙම සිද්ධියක් උනා ලු...

මෙහෙමනේ ඉතින්...... කියාගන්න බෑ ගේ ගෙදරට යන පාරේ වැඩිපුරම ගාටන්නේ ප්‍රයිවට් බස් රාජයන් නිසාවෙන් කියාගන්න බෑ පාසල් සමයේ හීනෙන් වත් සීසන් පැතුවේ නැත. මොකද ඉතින් සීසන් එක තියාගෙන පාරේ හත් අවුරුද්දක් සිටියත් ලංගම බසයක් නම් බෙහෙතකටවත් නැති නිසාවෙන්මය..

ඔහොම ඉතින් කාලය ගෙවී ගියා කියමුකෝ... දවසක් කියාගන්න බෑ ගේ මව් තුමිය සුපුරුදු පරිදි රාජකාරිය සඳහා කාර්යාලයට වාර්තා කර රාජකාරියේම නිරත වී සිටින පින්වන්ත මොහොතක අපේ පාරේ ( කියාගන්න බෑ ගේ ගෙවල් පාරේ) ගාටන ප්‍රයිවට් බසයක ඩබල් ඇක්ටින් චරිතයක් ( විටෙක කොන්දා ලෙසද විටෙක ඩ්‍රයිවර් ලෙසද ) පැමිණිවිට දුටුවේ කියාගන්න බෑ ගේ මව් තුමියව ය .. “දන්නා අඳුරන කෙනෙක් ඉන්නවනම් ඉතින් වැඩෙත් ඉක්මනින් කරගන්න ඇහැකි ”යන වටිනා කියමන කොන්දා හට නිතැතින් ක්ලික් වන්නට ඇත්තේය...

කල් යල් බලා හෙමින් සීරුවේ මව්තුමියගේ කාර්යාල කාමරය වෙත ගිය කොන්දා මව් තුමියට ආමන්ත්‍රණය කලේ ය ...

කොන්දා - මිස්...

මව්තුමිය - ඔව්... කියන්න

කොන්දා - මිස් ඉන්නේ    ------ පළාතේ නේද?  ------- බස් එකේ නේද යන්නේ එන්නේ ?

මව්තුමිය - ( හිතමින්..... මේ කව්ද මේ ...) ඔව් ඉතින් ඔය ළමයට මොකක්ද වෙන්න ඕනේ?

ඔන්න ඉතින් කුතුහලය දනවන විදිහට කොන්දා තමාගේ දැන් හදුනුම්කම ප්‍රකාශයට පත් කරනවා ලු ... ඊට පස්සේ

කොන්දා - මේ... මේ මිස්ට  නේද අර ටිකක් මහත.. සුදු දුවෙක් ඉන්නේ...?

මව් තුමිය - ( කලබල වෙමින් ) ... ඔව් ඇයි මොකද වෙලා තියෙන්නේ ?

ඔන්න ඉතින් පොට පැටලී   මව්තුමිය කලබල වී ඇත...

කොන්දා - ආ ... නෑ නෑ මිස් එහෙම මුකුත් ප්‍රශ්නයක් නෑ මන් මේ ඒ පාරේ දුවන බස් එකක වැඩ කරන්නේ මන් දැකලා තියෙනවා මිස් එක්ක දුව එහෙම යනවා... මන් මේ ආවේ මේ වැඩක් කරගන්න

මව්තුමිය - ( සන්සුන් වෙමින්) ආ  කෝ දෙන්න බලන්න ...

ඔන්න ඔහොමලු උනේ.....

ආ කතාව ඉවර නෑ ඉතින් මොකද ඔය වෙලාවේ කියාගන්න බෑ ගෙදරට වෙලා හොඳට ටී වී වක ඉස්සරහ නැත්නම් කල්පනා ලොවේ .... මෙන්න එතකොට කියාගන්න බෑ ගේ කලාතුරකින් කෑගහන ජංගමයා කෑගහනවාලු ... ආයෙත් ඉතින් මොකද මේස පුටු පෙරලගෙන ගිහින් ජංගමයා අතට අරගෙන බැලුවා කව්ද මේ පින්වතා කියල... ආ මේ ඉතින් සුපුරුදු පරිදි  කියාගන්න බෑ ගැන හොයන මගේ එකම ආදරේ නොවෑ ... මගේ ආදරණීය මව් තුමිය...

කියාගන්න බෑ - අම්මේ....

එහා පැත්තෙන් සිනා හඬක් ඇසේ....

කියාගන්න බෑ - අම්මේ මොකෝ හිනා වෙන්නේ ...?

මව්තුමිය - ආ පුතේ හනේ බලන්නකෝ වෙච්ච දේ .... ( නැවතත් හිනා හඬ)

කියාගන්න බෑ - ඇයි මොකද උනේ පඩි වැඩි කරලද? ලයිට් බිල අඩු කරලද?

මව්තුමිය - නෑ නෑ ළමයෝ මේකයි උනේ ( සිදුවීම විස්තර කරයි)

කියාගන්න බෑ - ඉතින් ....

මව්තුමිය -( සිනාවෙමින් ....) ඔයාගැන  කියනකොට මන් හිතුවේ ඔයා පැනලා ගිහින් කියල  ( නැවතත් සිනා හඬ)

කියාගන්න බෑ - අනේ දෙයියනේ අල්ලගන්නම්කො මන් ඔකාව @ කෝපය ප්‍රකාශ කරමින්

ප. ලි :- දැන් කාලේ පැනලා යන්නත් ස්ප්‍රින්ග් දෙකක් ගන්න ගන්න පුළුවන් වෙයිද දන්නෑ ... හැමදේම ගණන් නොවැ

නිර්නාමික ආදරය....

වායුසමීකරණයෙන් එන සීතල අද වැඩි වී ඇත්දැයි ඇයට සිතුනි ... මෙතෙක් වෙලා මේසය මත තබාගෙන සිටි අත ඇය දෙසට ගන්නට සිතුවේ කාමරය පුරා විහිදී තිබුණු සීතලන් මිදීමට  අත් දුහුල් සාරි පොටින් මදක් වැසී ගිය පපුවට ලං කරගැනීමට මෙනි... මදක් එසවුණු අත මේසය මතටම නැවත  තැබූනේ  ඔහුගේ අත ඒ මතින් තැබූ නිසාවෙන්ය...

ඇයි නංගී අපිට ලං වෙලා ඉන්න බැරි....?

අයියේ අත ගන්න ඔෆිස් එකේ කව්රුහරි දැක්කොත් අයියට හරි නෑ නේ ...

ඇයි මන් ඩිරෙක්ට නිසාද? ඔයත් මෙතන වැඩ කරනවනේ ඔයාටත් හොඳ නෑ ... හොර කෙල්ල මන් ගැන හිතන්නේ නෑ කිව්වට ඔය එහෙනම් මොකක්ද ...

හ්ම්ම් ....

මන් දුක් වෙනවා නංගී ... මගේ ජීවිතේ ගැන මන් අද දුක් වෙනවා...

ඇයි එහෙම කියන්නේ ....

ඔයාට තේරෙන්නේ නැද්ද නංගියෝ ... අපි දෙන්නා පොඩි කාලේ ඉඳන්ම අඳුරනවා .. අපේ ගෙවල් වලින් අඳුරනවා .. ඒත් අපි දෙන්නට ඒ කාලේ මදි උනා අපි දෙන්නව තේරුම් ගන්න .. මන් ඉගෙනගන්න රෂියා  ගියා  මන් ආසම තැනට මන් ආවා ඉගනීමෙන්  .. මන් එහෙදි හම්බුන කෙනෙක්ව බැන්දා .. මන් හිතුවේ මට හම්බුනේ මට ආදරේ කරන කෙනෙක් කියලා නේද ... මන් වෙඩින් එක දවසේදීත් ඔයාට එයාව පෙන්නුවෙත් ඒ මගේ ආදරේ කියලා ...

මට මතකයි අයියේ ... අපි මේ කතාව නවත්තමු ...

නෑ නංගී මට වෙන කියන්න කෙනෙක් නෑ පොඩ්ඩක් අහන්න ....

ආදරේ කරලා බැඳලත් අපි දෙන්නට අපි දෙන්නව තේරුම් ගන්න බැරි උනා ... ඒ හැම දේම මන් ඉවසුවා නංගී .. එයා මගෙන් ඈත් උනේ ඇයි කියන්න මන් දන්නේ නෑ ... අපේ පුතා පවුලට ආපු දවසේ ඉඳන් වත් එයා ඒ ගැන හිතලා මාව ලං කරගත්තේ නැත්තේ ඇයි කියන්න මන් දන්නේ නෑ ... එක අතකට මටත් ඕනෙකමක් තිබ්බේ නෑ ... ඒකයි ඇත්ත .. එයා ඩිවෝස් එක දුන්නට පස්සේ මට නිකමටවත් කෝල් එකක් දුන්නේ නෑ.. ඔව් මටත් ඕනෙකමක් තිබ්බේ නෑ නංගී .. මට දුක ඔයා මෙච්චර ලඟින් ඉඳලත් අඳුනගන්න බැරි උන එක ගැන .... එදා මන් ඔයා ගැන තීරණයක් ගත්තනම් ඔයාවත් මම වත් ජීවිතේ දුක් විඳින්නේ නෑ නේ ද....?

මට හිතාගන්න බෑ අයියේ මොනවද මම කියන්න ඕනේ කියලා ...

හ්ම්ම් ....

හිතේ බර සැහැල්ලු කරගන්නට මෙන් ඔහු හෙලූ සුසුම ඇගේ සිත සසල කරන්නට සමත් විය යන්න මා අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ .. ඒ අතීතය ඇයට නැවත සිහිවන්නට විය ...

නංගී ....

ම්ම්ම්ම්...

ඉස්සරටවත් අපිට ලං වෙන්න බැරිද නංගී ...

හ්ම්ම්... අනේ අයියේ ඔහොම කියන්න එපා  ...

ඇත්ත අද ඔයා බැඳපු කෙනෙක් .. ඒත් ඔයත් සතුටෙන් නෙමෙයි නේද ...

වැඩක් නෑ අයියේ ... අපි හොඳ යාළුවො වගේ ඉමු ඉස්සර හිටපු යාළුවො වගේ... නැත්නම් මේ ඔෆිස් එකේ ඉන්න වෙන්නේ නෑ ... ගින්දරයි පුළුනුයි ලං කරන්න බෑ අයියේ....

සිතට එකඟ නොවුවත් ඇය  ඔහුගේ උණුසුමට හිරවී තිබු සියුමැලි  අත තමා දෙසටම ඇදගත්තාය .. ආයාසයෙන් මෙන් පුටුවෙන් නැගිටගත් ඇය මේසය මත තිබු ෆයිල් කවරයක්ද රැගෙන කාමරයෙන් පිට වුවාය ... තවත් හිරකරගන්නට අසමත් වූ සීතල කඳුලක් නෙතින් ගිලිහී උණුසුම් පපුව මතට වැටුණි ... 

මං ආදරේ කළා විතරයි............

දැන් කොහොමද මන් ජීවත් වෙන්නේ

එකට ජීවත් වෙමුයි කියලා දිවුරපු

හීනෙන් වත් තනිවෙන්න දෙන්නේ නෑ කියපු

මගේ ආදරේ විතරක්ම නොවී මගේ ජීවිතේම වෙච්ච ඔයා...........

අද ;

මගෙන් ඈත් වෙලා යන්න ගිහින් ......

වෙන ජීවිතෙකට ලං වෙලා

මගේ අතේ එල්ලීගෙන

හුරතලේට තුරුල් වෙලා

කුඩේ යටින් මාත් එක්ක ඇවිදගෙන ගිය පාරේම........

වෙන කෙනක්ගේ අතක් අල්ලගෙන

මගේ ඇස් ඉස්සරහෙන්ම ඇවිදගෙන ගිහින්

දැන් පැය ගානක් ගෙවිලා ඇති

ඒත් ඒ පැය ගාන ගණන් කරන්න බෑ මට

කල්පයක් වගේ වෙලා....

මගේ පුංචි ලෝකේ නැවතිලා ගිහින්...

මම තාම මෙතනමයි ...

තව යන්න බෑ මට

අද මන් යනවා යන්නම මේ ලෝකෙන්

බොනවා මන් මේ වහ බෝතලේම ...

මට බෑ මැරි මැරි ජීවත් වෙන්න .....

ඔය හිතටත් සැහැල්ලුවක් වෙයි මම යන්නම ගියාම....

උගුරේ ඉඳන්ම පිච්චීගෙන පහලට යන මන් බිව්ව අමුර්තය

මෙච්චර අමාරුද ඉක්මනට මැරෙන එක ....

අනේ මගේ අම්මේ මට බෑ ඉවසන්න ....

මාව පොඩි කාලේ ඉඳන් තුරුලේ තියාගෙන නලවපු

උණුහුම මට අමතක උනේ කොහොමද....

ආදරෙයි අම්මේ මන්....

තරහක් හිතන්න එපා  ...

මේ පුතාට සමාව දෙන්න ...

ටිකකට අම්මව අමතක කරලා යන්න ගියාට .........

ඉරුවා ගේ හැපී බර්ත් ඩේ ..

අද දවස නම් ඉතින් ඉරිදා දවසක් මන් අද තමයි කැලැන්ඩරේ බැලුවේ ... ආයේ කියල වැඩක් නෑ අන්තිමට කැලැන්ඩරේ බැලුවේ කවද්ද කියන්න නම් මතකයක් නෑ. මන් හිතන්නේ ගිය අවුරුද්දේ වෙන්න ඇති .. අද මාර්තු 31 .. ඊයේ තමයි ඉරුවා ගේ උපන්දිනේ තිබ්බේ .. 

ඔන්න ඉතින් 30 වෙනිදට යෙදුන ඉරුවා ගේ හැපී බර්ත් ඩේ එක නිමිත්කොටගෙන දවසක් රෑ වෙලාවක මුණු පොතේ ප්‍රාධුර්භුත උන අපේ ගිම් යෝජනාවක් සභාවට ඉදිරිපත් කළා...

“ 21 නේ එහෙම නිකම් අතාරින්න බෑ නේ .. අපි ට්‍රීට් එකක් ඉල්ලමු..”

“ අහා..! ඔයා ඉරුවාට කිව්වද?...”

“ ඔව් කිව්වා 31 වෙනිදා දාගන්න කිව්වා "

ඉතින් ඔහොම කිව්වාම මේ කියාගන්න බෑ තව මොනවා කියන්නද ආයේ “හා” කියලා යෝජනාව සභා සම්මත කොරන්නේ නැතුව?

ඔන්න ඉතින් ඒ අතර මැද දවස් ටිකේ ගිම් එක්ක මම පොඩි රහස් සාකච්චාවක් කරලා මොකක්ද දෙන තෑග්ග කියල තර්ක විතර්ක කරලා අන්තිමට එකක් තෝරගත්තා... ඔන්න දැන් ඒකත්  හරි ...

ඉතින් ඉරිදා දවසේ ගියා කියමුකෝ K.F.C එකට... හා දැන් ඒක නෙමෙයි මන් මේ කියන්න පටන් ගත්තේ මන් මේ කියන්න ගියේ මේ අපේ ඉරුවා ගැනනේ ...

හප්පේ දැන් අවුරුදු 5ක පුරාණ මිත්‍ර කමක් නොවැ තියෙන්නේ ... මොනවා උනත් 10 වසරේ ඉඳන් එකටම තමයි මායි ඉරූයි හිටියේ ... දුකයි සැපයි හැම දේම කියන්න මට හිටියේ ඉරුවා තමයි.. අපි එකම බස් තමයි ගෙදර යන්නේ.. පන්තියේ එකට ඉඳලත් ආයේ ගෙදර ගිහිනුත් කෝල් කරලා පිස්සු නටනවා ඒ දවස් වල නම් අපේ ගෙවල් වල ෆෝන් බිල නම් ටිකක් විතර වැඩි උනාද මන්දා.. ඒ කාලේ ඉතින් තිබ්බ පිස්සුව තමයි සින්දු පිස්සුව ආයේ ඉතින් කියන්න ඕනේ නෑ ..

එතකොට ගිම් , එරා, උත්පලා, පාට දෙකේ චතුලා දෙන්නා හිටියේ වෙන පන්ති වල ඒ උනාට කට්ටිය ඉන්ටර්වල් එකට එකට කෑවේ .. මන් ඉතින් කෑවේ කොහොමද කියල මතක් කරන්න යන්නේ නෑ.. මොනවා උනත් බත් එකේ තියෙන මාළු කෑල්ල ගිම් කෙලින්ම පැහැරගන්නවා..

ආ ඉතින් දැන් ඔන්න මේකයි කියන්න ගියේ අපේ ඉරූ ඒ කාලේ ඉඳන්ම උරග කුලේ කස්ටියට ටිකක් විතර පරාන බයයි. දවසක් මමයි ඉරුවයි ඉස්කෝලේ ඇරිලා යනකොට අඩි 100ක් විතර දුරින් ඉන්න තලගොයෙක්ව දැකලා උච්ච ස්වරයෙන් කෑගැහුවා  හම්මෝ .. මන් හිතුවේ මිනී කන කිඹුලෙක් වත් දැකලද කියල. බලනකොට මේ සිඟිති තලගොයි පැටියෙක්නේ ...

ඉතින් ඔහොම කාලේ ගෙවිලා ගියා .. ඒ ලෙවල් වලටත් අපි එකම පන්තියට වැටුනේ ... ඉතින් ඒ ලෙවල් එග්සෑම් එකේ අන්තිම දවසේ තියෙන්නේ ඉතින් සුපුරුදු පරිදි අපේ අසාමාන්‍ය වූ සාමාන්‍ය දැනීම උරගා බලන පේපර් එකනේ .. ඉතින් ඉරුවා හිටියේ මන් හිටිය ශාලාවට එහා ශාලාවේ .. ඉතින් දැන් ඔන්න අපි දැනීම උරගා බල බල කල්පනා සයුරේ ගිලිලා ඉන්න වෙලාවේ එහා ශාලාවේ මහා ලොකු සද්දයක්...

දඩ බඩාස් ... සරාස්.. දඩින් බිඩින් .. අම්මෝ... හූ..

මලා ..! මොකක්ද හප්පේ ඒ සද්දේ? කාට හරි හාට් ඇට්ටෑක් එකක් හැදිලාද කොහෙද .. ඔව් ඔව් දැන් හෙට පත්තරෙත් යයි “ අසාමාන්‍ය ලෙස දැනීම උරගා බැලීමට ලියමින් සිටි පේපරය අතරතුර හාට් ඇට්ටෑක් “ කියලා.. අඩේ කාටද ආඩම්බර ...?

ඉතින් මොනවා කරන්නද අපිට යන්න දුන්නේ නෑ නේ උදව් වෙන්නවත් අඩුම තරමේ සිහි නැතුව වැටුනා නම් කව්රු උනත් පව්නේ අපි ගිහින් වතුර ටිකක් වත් මුණට හලනවනේ.. ඉතින් ඔහොම වෙලාව ගිහින් ගිහින් වෙලාව ඉවර වෙලා අපි විභාග ශාලාවෙන් එලියට පැන්නා...

ඔන්න ඉරුවා එනවා.. අහගන්න ඕනේ මොකද උනේ කියලා.. කාටද හාට් ඇට්ටෑක් එක හැදුනේ කව්ද වැටුනේ කියල..

“ ඒ ඉරූ.. මොකක්ද අර සද්දේ...? “

“ අම්මෝ මාර වැඩේනේ උනේ...?”

“ ඒක තමයි ඇහුවේ මොකක්ද උනේ..?”

“ ඒ පන්තියේ මන් ඉඳගන්න ඩෙස් එක ළඟ තියෙන අර කබඩ් එක...”

“ඔව් ඉතින් ඒක උඩ ගියාද එක පාරටම?”

“ නෑ නෑ ඒකේ ඇතුලේ ඉඳන් තලගොයෙක් ආවනේ මන් පේපර් එක ලිය ලිය ඉන්නකොට...”

ඔන්න ඔහොමයි ලු උනේ මොනවා උනත් හැපී බර්ත් ඩේ ඉරුවෝ ...